«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (ع اِ مص) بدشیرخوردگی کودک. || تبه حالی. || (اِ) فرومایه و بلایه از هر چیزی. و منه الحدیث: اعوذبک أن أبقی فی حثل من الناس. (منتهی الارب). حثاله.