حثیل

«لغت نامه دهخدا»

[حِ یَ] (ع ص) کوتاه بالا. || (اِ) نوعی از درخت کوهی. ج، حثائل. || مرد کاهل. || کودک بدخوار تبه حال. (منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر