حجاج

«لغت نامه دهخدا»

[حَجْ جا] (اِخ) ابن ارطاه بن ثور نخعی فقیه. مکنی به ابوارطاه. محدث و قاضی است. از اهل کوفه و از حفاط آنجا در سن شانزده سالگی از او استفتاء کردند، و سپس به قضاء بصره گماشته شد و در خراسان به سال 145 ه . ق. 762م. درگذشت. صاحب تهذیب التهذیب گوید: خودخواه بود و گویند در حدیث دست می برد. (الاعلام زرکلی ص211). و رجوع به تاریخ الخلفاء سیوطی ص180 و تاریخ بیهق ص166 و عیون الاخبار ج1 ص274 و عقد الفرید ج 3 ص 347 و ج 5 ص 394 و حجاج بن ربیعه بن وائل در همین لغت نامه شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر