«لغت نامه دهخدا»
[حَجْ جا] (اِخ) ابن عبدالله الصمیری. یکی از سه تن که به قتل علی(ع) و معاویه و عمروبن عاص معاهده کردند و حجاج بن عبدالله متعهد قتل معاویه بود. رجوع به ص 194 حبیب السیر جزو 4 از مجلد 1 چ طهران و ج 1 ص 578 از چ خیام شود. وی از بنی سعدبن زید مناه از تمیم و معروف به «برک» بود. و اولین کسی است که بر تحکیم حکمین در صفین برای حل خلاف علی و معاویه اعتراض کرد و گفت: لاحکم الا لله، بر هر دو فرقه خروج کرد. و چون متعهد قتل معاویه شد به شام رفت و در روز معین شمشیر بر معاویه فرودآورد ولیکن فقط الیهء وی را زخمی کرد، پس او را گرفته کشتند. (زرکلی ص212). جاحظ او را بُرَک صریمی نامیده است و گوید: همهء بنی صریم از خوارج بودند. (البیان و التبیین ج2 ص166).