«لغت نامه دهخدا»
[حِ مَ] (اِ مرکب) قسمتی از پشت آدمی میان دو کتف. پاره ای از پشت محاذی گردن که حجامت عادتاً از آنجا کنند. محجم. محجمه: اما نهاد او [ نهاد استخوان کتف ] چنان است که سرپهن او سوی حجامتگاه است. (ذخیرهء خوارزمشاهی). کچلی تا حجامت گاهش آمده.