«لغت نامه دهخدا»
[حُجْ جَ وَ دَ] (مص مرکب) دلیل آوردن. احتجاج. استدلال. ادلاء. (تاج المصادر بیهقی) (مهذب الاسماء) (ترجمان القرآن عادل بن علی) تعاکظ. (منتهی الارب). تعذر؛ عذر و حجت آوردن. (منتهی الارب) : حجت آری که همی جاه و بزرگی طلبی هم برآن سان که همی خلق جهان میطلبند. ناصرخسرو. سر از فرمان ملک باززد و حجت آوردن گرفت. (گلستان).