حجت گوئی

«لغت نامه دهخدا»

[حُجْ جَ] (حامص مرکب)حجت آوردن. لجاج : و از حجت گوئی و بهانه جوئی او آگاه نه. (سندبادنامه ص289).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر