«لغت نامه دهخدا»
[حُجْ جَ تِ مُ کَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) حجت استوار. (مجموعهء مترادفات ص 294). || آلت مصنوعی که زنان حکه بر خود فرو کنند. (بهار عجم) (آنندراج) : شد دراز این بحث یارب تاجری از زیر باد حجت محکم بیارد رفع سازد شور و شین. نعمت خان عالی (از بهارعجم).