حجر مشوی

«لغت نامه دهخدا»

[حَ جَ رِ مَوی ی] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) حجارهء مشویه. آهک زنده. کلس. جیر. نوره. ابن البیطار گوید: حجاره مشویه، هو الجیر، غیر المطفأ و هو الکلس -انتهی. و صاحب اختیارات بدیعی گوید کلس است(1). رجوع به کلس شود.
(1) - La chaux vive.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر