«لغت نامه دهخدا»
[حَ رَ] (ع اِ) ناحیهء سرای. ج، حجر. حجرات. حواجر، یقال للرجل اذا کثرماله انتشرت حجرته، و فی المثل یربض حجرهً و یرتعی وسطاً.