«لغت نامه دهخدا»
[حَ جَ] (ص نسبی) منسوب به حجر. سنگی. از سنگ. سنگین(1). سمعانی گوید نسبت است بحجر یعنی حجاره و مشهور به آن جماعتی از اهل قوشح (شاید فوشنج) میباشند. - عظم حجری؛ دو استخوان است بر دو سوی سر که سوراخ گوش در وی است و چون سخت تر از استخوانهای پیش و پس سر است آنرا حجری گویند. و از سوی راست و چپ دو پارهء دیگر است [ از استخوان ] و سوراخ گوش اندر وی است و این هردو سخت تر از پاره های دیگر است، بدین سبب هر دو را عظمان حجریتان گویند. و در هر یک از سوی بالا درز قشری است و اندر زیر درزی است که از کنارهء درز لامی بیاید و بکنارهء درز اکلیلی پیوندد. (ذخیرهء خوارزمشاهی ج1 ص120). - عصر حجری؛ دوره ای از زندگانی نوع آدمی که در آن دوره سلاح از سنگهای تیزکرده داشتند. دورهء سنگی(2). (1) - Petre. Petreux. Pierreux. (2) - Age de la pierre.