«لغت نامه دهخدا»
[حُجْ جَ تُلْ اِ مِ کِ] (اِخ) حاج سید اسداللهبن حاج سید محمدباقر حجه الاسلام شفتی، عالم عابد زاهد متقی فقیه جلیل از اکابر تلامذهء صاحب جواهر و صاحب ضوابط و شیخ مرتضی انصاری. و جلالت و فقاهت و اجتهاد وی مسلم بود و در اغلب مکارم اخلاق و محامد اوصاف به والد ماجدش ترجیح میداده اند و آب فرات را با هزینهء گزاف از مسافت سه فرسخ و نیم به نجف اشرف آورد و در سال 1290 یا 1292 ه . ق. (غرص یا غرصب) در دیه کرند از توابع کرمانشاه وفات یافت و جنازه اش به نجف نقل و در مقابل مقبرهء شیخ انصاری مدفون شد و میرزا محمد همدانی در تاریخ وفاتش گفته: و یوم جاؤا بنعشه امم ضجت فاضحی تاریخه (صرخت) = 1290 و خود والد معظم او نیز بسیارش دوست داشته و مردم را بمتابعت وی ترغیب کرده و در حدت نظر بر فخرالمحققین ترجیحش دادی. (احسن الودیعه ج1 ص78) (قصص العلماء ص98) (مآثر و آثار ص129 و ریحانه الادب). رجوع به حجه الاسلام شفتی شود.