حجیره

«لغت نامه دهخدا»

[حَ رَ] (ع ص، اِ) زمین بسیار سنگ ناک. مؤنث حجیر: ارض حجیره؛ زمین بسیارسنگ. (منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر