حجیه ظن

«لغت نامه دهخدا»

[حُجْ جی یَ تِ ظَن ن](ترکیب اضافی، اِ مرکب) بحثی از اصول فقه است که آیا گمان بردن بمسئله دلیل است یا باید قطع به آن حاصل گردد. رجوع به ظن شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر