حدیده

«لغت نامه دهخدا»

[حَ دَ] (ع ص، اِ) تأنیث حدید. تند. تیز. و آن اخص است از حدید. || کارد تیز. شمشیر تیز. || ذکیه. تند. تیز: رائحه حدیده؛ بوئی تند. بوئی تیز. رائحه ذکیه. || هم حد. هم سامان. ج، حَدیدات، حِداد، حَدائد. || یک پاره آهن: حدیده محماه؛ یک پاره آهن تفته. || قسمی قفل پیچ. || افزاری است که بوسیلهء آن به مفتول شکل جدید میدهند، و آن چند قسم است: 1- چهارگوش که مفتول را چهارگوشه میسازد. 2- گرد. 3- نیم گرد. 4- سه پهلو. 5- ساقه کش. 6- پیچ که آنرا دندانه و پیچ میدهد. افزاری است زرگران را که سوراخ بسیار دارد و تار سیم از آن کشند :
وصلش که بود مراد دیده
دارد صد راه چون حدیده.
وحید (از آنندراج).
بعد از آهنگری، عملهء چرخ کشی، طلا و نقره را از حدیدهء فولاد بیرون میکشند. (تذکره الملوک چ دبیرسیاقی ص21). حدیده در اصطلاح آهنکاران امروز افزاری است که بوسیلهء آن در انتهای لولهء آهنین شکاف مارپیچ دندانه بوجود می آورند که مهره در آن بگردد. || در النقود العربیه، به معنی وسیلهء ضرب سکه دیده میشود. رجوع به حدید شود. || چوبی که بر سر آن آهن تیز نصب کنند.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر