«لغت نامه دهخدا»
[حِ] (ع مص) حِذق. حذاقت: حذق الصبی القرآن او العمل حِذقاً و حِذاقاً و حذاقهً؛ آموخت کودک قرآن را یا کار را و زیرک شد در آن. || یوم حذاق الصبی؛ روز قرآن ختم کردن کودک. (منتهی الارب). || سخت زیرک سار شدن در کاری. (تاج المصادر بیهقی).