«لغت نامه دهخدا»
[حَ ذَ تَ] (مص مرکب)برحذر بودن. محتاط بودن. پرهیز کردن : ای خردپیشه حذر دار از جهان گر بهوشی پند حجت کار بند.ناصرخسرو. گرت هوش است و هنگ، دار حذر ای خردمند از این عظیم نهنگ.ناصرخسرو. حذر دار از عقاب آز ازیرا که پرزهراب دارد چنگ و منقار. ناصرخسرو.