حذریه

«لغت نامه دهخدا»

[حِ یَ] (ع اِ) قطعه زمین سخت. ج، حَذاری. || پشتهء زمین سخت. (منتهی الارب). || پرهای گردن خروس. کویل خروه(1). (مهذب الاسماء). || پارهء زمین. (مهذب الاسماء). ج، حَذاری، حَذار. الارض الخشنه. الارض الغلیظه من القف الخشنه و ابوخبرهء اعرابی گوید: بالای کوه اگر سخت و غلیظ باشد حذریه است. (معجم البلدان).
(1) - در نسخه ای کویک خروه و در نسخه ای گوید خروه.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر