«لغت نامه دهخدا»
[حَذْیْ] (ع مص) گزیدن شیر تیز و جز آن زبان را. || بسیار درانیدن، چنانکه پوست را. || حذی به سکین؛ بریدن به کارد. || حذی به لسان؛ غیبت کردن کسی را. (از منتهی الارب). || حذی لسان؛ زبانگز شدن. گزیدن زبان(1). (1) - Piquer la langue.