حذی

«لغت نامه دهخدا»

[حَذْیْ] (ع مص) گزیدن شیر تیز و جز آن زبان را. || بسیار درانیدن، چنانکه پوست را. || حذی به سکین؛ بریدن به کارد. || حذی به لسان؛ غیبت کردن کسی را. (از منتهی الارب). || حذی لسان؛ زبانگز شدن. گزیدن زبان(1).
(1) - Piquer la langue.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر