حذیه

«لغت نامه دهخدا»

[حَ ذی یَ] (اِخ) نام موضعی مرتفع بقرب مکه. در شعر ابی قلابه پشتهء سنگی است نزدیک مکه. (معجم البلدان).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر