«لغت نامه دهخدا»
[حِ] (ع مص) تحارب. حرب. احتراب. محاربت. جنگ : ای بسا مرد شجاع اندر حراب که ببرد دست یا پایش ضراب.مولوی. با خیال دزد میکرد او حراب.مولوی. من چو تیغ و آن زننده آفتاب مارمیت اذ رمیت در حراب.مولوی. حراب. [حَرْ را] (اِخ) رجوع به حارث حراب شود.