«لغت نامه دهخدا»
[حِ] (ع اِ) تیر تمام ناتراشیده. || بیخ پیکان. ج، اَحْرِثه. || رفتن جای چله در سوفار تیر. (منتهی الارب). جای چله یعنی زه در سوفار تیر.