«لغت نامه دهخدا»
[اَ صَ] (اِخ) کنانی عبدی. ابراهیم بن نعیمم. در کوفه میزیست بمحلهء بنی کنانه و از این روی او را کنانی گفتند و از آل کنانه نیست و منسوب به بنی عبدالقیس است او یکی از روات امامیه وثقه است وی را کتابی است که از او جماعتی روایت کرده اند. و از اصحاب حضرت ابوجعفر محمّدبن علی زین العابدین و امام ابوعبدالله جعفر صادق و امام ابوابراهیم موسی الکاظم بوده است و حضرت صادق علیه السلام او را لقب «میزان لاعین له»(1) داده و شیخ مفید و علامهء حلّی و شیخ طوسی او را به صدق لهجه ستوده اند. (1) - عین، میل و کجی.