حرام روزی

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (ص مرکب) آنکه رزق مقسومش ضایع و تباه گردد. تنگ روزی :
می ده که من حرام روزی
خونابه خورم کدام روزی.نظامی (الحاقی).
|| آنکه از حرام اعاشه کند. آنکه از حرام هزینه کند.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر