حربه

«لغت نامه دهخدا»

[حَ بَ] (ع اِ) حَربه. آلت جنگ. (منتهی الارب). سلاح. آلت حرب. || چوب دستی. (منتهی الارب). || تازیانه. || نیم نیزه. (زمخشری). نیزهء کوتاه. (دهار). || کارد. (غیاث). دشنه. خنجر. ج، حِراب. (منتهی الارب) : این جا شمشیر و حربه و سنگ است. (تاریخ بیهقی ص112). و بسیار جراحتها یافت از سنگ و از حربه. (تاریخ بیهقی ص461).
بطوع خدمت شمشیر و حربهء تو کنند
اگر شوند ز گردون مخیر آتش و آب.
مسعودسعد.
چرخ پندارم آتشین حربه ست
که مرا زار کشت نتوانست.مسعودسعد.
قصاب چه آری ز پی کشتن ماهی
خود کشته شود ماهی بی حربهء قصاب.
خاقانی.
واحزنا گفته ام بشاهد حربا
زین گلهء حربهء جفای صفاهان.خاقانی.
بود بهنگام زخم در صف میدان جنگ
حربهء هندی او حرمت تیغ یمان.خاقانی.
با حربهء مرگ اگر ستیزند
افتند چنانکه برنخیزند.نظامی.
گر آنگه میزدی یک حربه چون میغ
چو صبح اکنون دودستی میزنی تیغ.نظامی.
بر دیو شهاب حربه رانده
لاحول ولا ز دور خوانده.نظامی.
دزدان دو گروهند، جمعی در صحراها با تیر و کمان، برخی با حربه و کمند. (مجالس سعدی ص21).
دیگر از حربهء خونخوار اجل نندیشم
که نه از غمزهء خونریز تو بی باکتر است.
سعدی.
|| نام روز جمعه. || (اِمص) نیزه زنی. || فساد دین. || سلب مال کسی. (منتهی الارب). ج، حربات. || (اِخ) الحربه، نام حربه ای است که نجاشی ملک حبش رسول اکرم (ص) را هدیه فرستاد. رجوع به حربهء نجاشی شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر