«لغت نامه دهخدا»
[حَرْ رَ] (ع مص) حَرّه. تشنه شدن. (از منتهی الارب). رجوع به حَرّه شود : فاما همچو درخت مرخ و عفار هیچ درختی نیست که به اندک حرت از آن آتش میبارد. (تاریخ قم ص9).