«لغت نامه دهخدا»
[حِ زِ شِ / شَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) تعویذی که جهت شفای از مرض بندند : خط کفش حرز شفا، تیغش در او عین الصفا چون نور مهر مصطفی جان بحیرا داشته. خاقانی.