حرف آنی

«لغت نامه دهخدا»

[حَ فِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) حرفی که نتوان آنرا بی تکرار کشانید مانند ت، ط و بیشتر حروف صامته که بوجود نیایند مگر در پایان تنفس، چنانکه در لفظ «بیت، فرط» و یا در آغاز تنفس در «طرب، تراب» و یا فقط در یک آن متوسط در «نقطه، ابتر». و نام «حرف» برای این گونه حروف اولی و بهتر است زیرا که اینها طرف صوت هستند و حرف به معنی طرف و کنار است. در مقابل حرف زمانی. برخی از حروف آنی شبیه به حروف زمانی و مصوت هستند، مانند حرفهائی که مکرر بر زبان آیند چون «د. ح. خ» مث در تلفظ «دار. کار» راء مکرر بر زبان آید و شنونده می پندارد که یک راء کشیده میشود، زیرا که فاصلهء کوتاه زمانی آن را درک نمی کند. (از کشاف اصطلاحات الفنون).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر