«لغت نامه دهخدا»
[حَ فِ اِتْ تِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) الفی که در آخر صفت درآید چون زیبا و شکیبا. شمس قیس گوید: این الف اگر در پایان اصول درآید معنی صفت فاعلی دهد و اگر در پایان صفات و نعوت درآید معنی اتصاف دهد. رجوع به المعجم ص154 و حرف فاعل شود.