«لغت نامه دهخدا»
[حَ فِ حِ فَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) پساوند حرفت. شمس قیس گوید: و آن گاف و راء است که در اواخر اسامی معنی حرفت دهد، چنانکه زرگر و کاسه گر و تیرگر(1). (المعجم فی معاییر اشعارالعجم ص167). (1) - این گونه حرفها پساوند نامیده میشود. رجوع به پساوند شود.