حرف زمانی

«لغت نامه دهخدا»

[حَ فِ زَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) حرفی که عارض بر صوت و باقی با آن باشد، مانند حرفهای مصوته و حروف عله و برخی از حروف صامت همچون ف. س. ش. که ممکن است آنها را در تلفظ بکشانیم و توهم تکرار در میان نباشد. در برابر حرفهای آنی چون ت. ط. (از کشاف اصطلاحات الفنون).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر