«لغت نامه دهخدا»
[حَ فِ مُ صَوْ وِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) حرف صدادار. ویل(1). حرف مد. حرف لین. حرف علهء ساکن که حرکت پیش از آن، هم جنس آن باشد. در برابر حرف صامت. (از کشاف اصطلاحات الفنون). حروف مصوته عبارتند از الف و واو و یاء که گاهی حرف و گاهی صدا یا صوت باشند، مث الف در کلمهء باد صدا یا صوت و در کلمهء امروز حرف است و واو در کلمهء زود صوت، و در کلمهء میرود حرف است و یاء در کلمهء دید صدا یا صوت، و در کلمهء یک حرف است. این حروف را در زبانهای خارجی ویل می نامند. (1) - Voyelle.