«لغت نامه دهخدا»
[حُ فِ جارْ رَ / رِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) در دستور زبان عرب حروف اضافه را بدین نام خوانند چونکه در آن زبان هرگاه این حروف بر سر اسمی درآید پایان آنرا مکسور و مجرور کند و این حروف هفده باشند و ابن حسام هروی در منظومهء عوامل، آنها را چنین به نظم درآورده است(1): با و تا و کاف و لام و واو، و منذ، مذ، خلا رُبَّ، حاشا، مِن، عَدا، فی، عن، علی، حتی، اِلی. رجوع به جاره شود. (1) - برای انتساب این منظومه به ابن حسام، مقدمهء لغتنامه دیده شود.