«لغت نامه دهخدا»
[حَرْ رَ] (ع اِ) زمین سنگلاخ سوخته. (معجم البلدان). سنگستان. (نصاب) (غیاث). ج، حَرّ، حِرار، حَرّات. زمین سنگریزه دار سیاه را گویند، و چنین زمین را اگر مدور باشد حره و اگر مستطیل و غیرواسع باشد لابه و نیز کراع خوانند. و بیشتر این زمینها در اطراف شهر مدینه است که بصورت اضافه مستعمل است. (معجم البلدان). || تشنگی. || دانهء کوچکی که از اندام آدمی برمی آید. || عذاب دردناک. || تاریکی بسیار. (منتهی الارب). || نام جایهای بسیار است که بترتیب مضاف الیه یاد خواهد شد.