«لغت نامه دهخدا»
[حَ زَ] (ع اِ) یکی سبوسهء سر. یکی حزاز. شورهء سر. || قوبا. حزاز. ادرفن. || (اِمص) حزازات. سوزش دل از خشم و جز آن. ج، حزازت. تأثیر کردن اندوه در دل. (تاج المصادر بیهقی) : اولیای دولت بدان مسرت و ارتیاح فزودند مگر فایق که بجان غمناک شد و از آن غصه انگشت حزازت و غیظ می خائید. (ترجمهء تاریخ یمینی). اتابک از حرقت حزازت کینهء برادر که در دل داشت حالی او را سیاست فرمود. (المضاف الی بدایع الازمان ص29).