حزازه

«لغت نامه دهخدا»

[حَ زَ] (ع اِ) یکی سبوسهء سر. یکی حزاز. شورهء سر. || قوبا. حزاز. ادرفن. || (اِمص) حزازات. سوزش دل از خشم و جز آن. ج، حزازت. تأثیر کردن اندوه در دل. (تاج المصادر بیهقی) : اولیای دولت بدان مسرت و ارتیاح فزودند مگر فایق که بجان غمناک شد و از آن غصه انگشت حزازت و غیظ می خائید. (ترجمهء تاریخ یمینی). اتابک از حرقت حزازت کینهء برادر که در دل داشت حالی او را سیاست فرمود. (المضاف الی بدایع الازمان ص29).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر