«لغت نامه دهخدا»
[حَ زُ ق ق / حُ زُ ق ق] (ع ص) حَزُقَّه یا حُزُقَّه. مرد کوتاه که گام نزدیک نهد بجهت کوتاهی قامت و ضعف بدن. || مرد سخت بخیل. || مرد تنگخوی و بدخوی. || مرد تنگ کار. (منتهی الارب).