حزنی

«لغت نامه دهخدا»

[حَ زَ] (ع ص نسبی) منسوب به حزن؛ بعیر حزنی، شتر که در زمین درشت چرا کند. (منتهی الارب) (آنندراج).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر