«لغت نامه دهخدا»
[حِ تَ] (مص مرکب)حساب داشتن با کسی؛ با او معاملهء نقد و نسیه و مانند آن داشتن. || حساب داشتن در یک شعبهء بانک؛ حساب جاری یا پس انداز در آن بانک داشتن. || حساب نگاه داشتن : حساب امشب و فردا به زلف او همی دارم شمار ظلم و بیداد کسی برهم نمیگردد. نظیری (ارمغان آصفی). - حساب از خود داشتن؛ کنایه از مغرور بودن. خاکساری پیش مغروران ندارد اعتباری گر حسابی داری از خود در حساب ما مباش. سلیم طهرانی (از ارمغان آصفی).