حسان

«لغت نامه دهخدا»

[حَسْ سا] (اِخ) ابن قیس بن عبدالله جعدی عامری. شاعر صحابی کهن سال بود. در جاهلیت شهرت بسزا یافت. گویند سی سال آغاز عمرش شعر نمیگفت و ناگهان آن نبوغ در وی ظاهر گشت، او پیش از اسلام بت پرستی را نکوهش کرده و از می گساری نهی میکرد و نزد پیغمبر آمده و صفین را با علی دریافته است و پس از وی ساکن کوفه بود و معاویه وی را با یکی از حکام خود به اصفهان گسیل داشت و وی همانجا در حالی که بیش از صد سال عمر داشت در سال پنجاهم هجرت درگذشت. (الاصابه ج3 ص538) (اغانی ج4 ص126، 139) (اعلام زرکلی ج1 ص219).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر