«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (ق) فقط. تنها. منحصراً. انحصاراً. بس، بسنده. کافی. بس و بس : دل جای تو شد حسب ببر زانکه در این دل یا زحمت ما گنجد یا نقش خیالت.سنائی. ای شاه جهان ملک جهان حسب تراست وز دولت و اقبال شهی کسب تراست امروز به یک حمله هزاراسب بگیر فردا خوارزم و صد هزار اسب تراست. انوری. زان یکی عیبش که بشنید او و حسب بس فسرد اندر دل او مهر اسب.مولوی. چون خلقناکم شنیدی ای تراب خاک باشی حسب از وی رو متاب.مولوی.