«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (ع اِ) خار. || روانی ابر. روان شدن ابر. (منتهی الارب). || درودن کشت. || راندن گوسپند. || ملامسه با پایها. جماع در ران. || (صوت) آواز بیرون آمدن مار از پوست چون خود را بخارد. (منتهی الارب).