«لغت نامه دهخدا»
[حِسْ سِ مِ سَ / سِ](ترکیب وصفی، اِ مرکب) لمس ببسائی. ببساوش. قوه ای که بدان سختی و سستی و نرمی و درشتی و سردی و گرمی تمیز کنند. و آن یکی از حواس خمسهء ظاهره است. رجوع به حس شود.