«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (ع مص) بریدن. (دهار) (تاج المصادر بیهقی) (ترجمان عادل). قطع. || گسستن. بگسلیدن. - حسم عرق؛ بریدن رگ به آهن داغ تا خون بند شود. (منتهی الارب). - حسم کسی از چیزی؛ بازداشتن از آن. - حسم مادهء خلاف؛ فصل مابه الاختلاف :این آیت فرستاد برای حسم مادهء تعجب ایشان. (تفسیر ابوالفتوح رازی). چون ناصرالدین از ایشان خبر یافت، امیر سیف الدوله نیشابور نگذاشت و بکفایت کار و حسم مادهء ایشان متکفل شد و بر پی ایشان برفت. (ترجمهء تاریخ یمینی). - حسم مرض؛ بریدن بیماری را بدوا. بیخ برکردن. || پیوسته داغ کردن. (زوزنی) (تاج المصادر بیهقی). داغ کردن. (ترجمان عادل). || بریدن و بازایستادن خون و جز آن. بند آمدن.