«لغت نامه دهخدا»
[حِ ما] (اِخ) زمینی است به بادیه و در آنجا جبالی شاهق است که پیوسته به غبار پوشیده است. || قبیلهء جذام. یاقوت گوید: حسمی، بالکسر ثم السکون مقصوراً، ارض به بادیه الشام، بینها و بین وادی القری لیلتان و اهل تبوک یرون جبل حسمی فی غربهم و شرقهم سروری. و قیل حسمی لجذام جبال و ارض بین ایله و جانب تیه بنی اسرائیل و بین عذره. (معجم البلدان) (مراصد الاطلاع) (امتاع الاسماع ج1 صص266-267) (تاج العروس). || آبی است کلب را و گویند آن بقیهء آب طوفان نوح است. (منتهی الارب).