حسن التعلیل

«لغت نامه دهخدا»

[حُ نُتْ تَ] (ع اِ مرکب) در علم بدیع، آنکه شاعر یا منشی اثبات کند صفت چیزی را و برای ثبوت آن صفت سببی و علتی مناسب ادعا کند مگر در حقیقت سبب و علت آن نباشد. مثال آن در فارسی:
لاله که بدل گره شدش دود
از آه من است حسرت آلود.امیرخسرو.
رجوع به حسن تعلیل شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر