«لغت نامه دهخدا»
[حُ نُتْ تَ] (ع اِ مرکب) در علم بدیع، آنکه شاعر یا منشی اثبات کند صفت چیزی را و برای ثبوت آن صفت سببی و علتی مناسب ادعا کند مگر در حقیقت سبب و علت آن نباشد. مثال آن در فارسی: لاله که بدل گره شدش دود از آه من است حسرت آلود.امیرخسرو. رجوع به حسن تعلیل شود.