«لغت نامه دهخدا»
[حَ سَ نِ بُ زُ اُ] (اِخ)ابن محمد بن کیا بزرگ امید. یکی از امرای اسماعیلی الموت است. وی بجای پدرش محمد نشست و مقالات تازه در مذهب صباحی آورد و خود را به دروغ از فرزندان نزاربن مستنصر فاطمی شمرد و ادعای خلافت الهی کرد، و عاقبت به دست حسن نامور که از پیروان او بود در 561 ه . ق. کشته شده و پسرش محمد به جایش نشست. رجوع به دررالکامنه ج2 ص14 و از سعدی تا جامی. ص60، 61، 66، 189، 190، 191، 242، 191 و 293. و حبیب السیر و جامع التواریخ رشیدی ص152، 153، 155، 158، 159، 160، 161، 163، 165، 166، 168، 169، 170، 171، 172، 174، 178، 184، 189 و 192. تاریخ عصر حافظ ص7، 8، 12، 16، 19، 30، 33، 37، 40، 43، 44، 48، 49، 57، 60، 105 و 120 شود.