حسن رباینده

«لغت نامه دهخدا»

[حُ نِ رُ یَ دَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) حسنی که به یک دیدن بیننده را به خود کشد و از خود ببرد :
تا از آن حسن رباینده نظر یافته است
آب آئینه رباینده تر از سیلاب است.صائب.
غمزهء رباینده و ناز رباینده نیز آمده است. (آنندراج).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر