«لغت نامه دهخدا»
[حُ نِ رُ یَ دَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) حسنی که به یک دیدن بیننده را به خود کشد و از خود ببرد : تا از آن حسن رباینده نظر یافته است آب آئینه رباینده تر از سیلاب است.صائب. غمزهء رباینده و ناز رباینده نیز آمده است. (آنندراج).