«لغت نامه دهخدا»
[حَ سَ نِ] (اِخ) ابن عبدالله بن مرزبان نحوی اصلش از سیراف، مکنی به ابوسعید از بلاد فارس بود و در عمان فقه آموخت و به بغداد متولی قضا گشت و همانجا در 368 ه . ق. درگذشت. وی معتزلی بود و با مزد نویسندگی زندگی می گذرانید. او راست: «اخبار النحویین البصریین»، «صنعه الشعر»، «البلاغه»، «شرح المقصوره» و «شرح کتاب سیبویه». (وفیات الاعیان) (نزهه الالباب) (روضات الجنات ص218) (زرکلی چ1 ص228) (هدیه العارفین ج1 ص271).