حسن شکری

«لغت نامه دهخدا»

[حُ نِ شِکْ کَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) حسن مهتابی. حسن سفید که به زردی زند چنانکه گجراتیان را میباشد :
شکسته رنگی من با طبیب در جنگ است
علاج درد سرم حسن شکری رنگ است.
صائب (از آنندراج).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر