«لغت نامه دهخدا»
[حُ نِ شِکْ کَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) حسن مهتابی. حسن سفید که به زردی زند چنانکه گجراتیان را میباشد : شکسته رنگی من با طبیب در جنگ است علاج درد سرم حسن شکری رنگ است. صائب (از آنندراج).