حسن شناس

«لغت نامه دهخدا»

[حُ شِ] (نف مرکب)زیباشناس. اهل ذوق :
از بتان آن طلب ار حسن شناسی ای دل
کاین کسی گفت که در علم نظر بینا بود.
حافظ.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر